wstrząśnięte nie mieszane

Wokół mnie jest cicho, spokojnie i leniwie. Rozgrzane lipcowym słońcem powietrze zdaje się być tak gęste, że przedzieranie się przez nie jest dla mnie wręcz męczące. Wyczekuję deszczu, zwykłego, letniego, ciepłego deszczu, bez piorunów, błysków i czarno-granatowych chmur w pakiecie gratis.

Chodzę po moim mieście, bez wyrzutów sumienia wydaję pieniądze na książki i biżuterię, za to kupienie sobie czegoś do ubrania to już dużo trudniejsza sprawa, bo przecież na co mi nowe ciuchy, szkoda pieniędzy, nie ważne, że nie posiadam żadnego przyzwoitego odzienia na lato i zapierdzielam w dżinsach w drugie z kolei wakacje, ja przecież wcale nie potrzebuję nowych ciuchów.

Chociaż spędzam te wakacje w dusznym i nagrzanym mieście O., podczas gdy wszyscy moi znajomi zwiedzają świat, bądź też upijają się w towarzystwie przystojnych opalonych mężczyzn i roznegliżowanych dziewcząt na mazurach(w zasadzie to pewnie upijają się w towarzystwie pryszczatych, nastoletnich matołów, ale wolę inaczej to sobie wyobrażać), to niespecjalnie jakoś za nimi tęsknię. Jest mi dobrze. Głośno się śmieję, czuję się ładna, czuję się interesująca.

Obserwowałam dzisiaj dwie, prześliczne, radosne, małe dziewczynki w różowych, maleńkich sukieneczkach, biegające po deptaku, i myślałam sobie, że ja już chyba nigdy w życiu nie będę tak szczęśliwa i zadowolona z życia jak one. Za dużo skłonności do autodestrukcji i dramatyzowania w mojej głowie, za dużo.