wstrząśnięte nie mieszane

Wakacje nareszcie się dla mnie zaczęły, zaczęły się tak bardzo że bardziej już się zacząć nie mogą, i to cholernie przykre, że dla mnie będą trwały tylko trzy tygodnie, tylko dlatego że wcześniej nie było żadnego bodźca, który rozbudziłby mnie z zimowego snu.

Rodzinne sprawy powoli składają się do kupy, po kawałku. Jednak nie stał się żaden cud i nagle nie zasiało się w moim oziębłym serduszku ziarenko miłości do rodzinnego ciepełka, to się raczej nigdy nie stanie. No, może w następnym życiu.

Najgorszy moment podczas tego uroczego, pełnego uprzejmości i sztywniactwa rodzinnego spotkania był wtedy gdy spytali “a co tam u ciebie słychać Kasieńko?” a ja przecież nie mam nic do powiedzenia na ten temat, oprócz “a nic, do szkoły chodzę” (bądź “czasem w obawie przed śmiercią z nudów idę się napić wódki”), po czym posyłam przepraszający uśmiech typu “wybaczcie mi, że jestem nikim”. Oczywiście musiałam znieść także pogaduszki o maturze, studiach, kpiące uśmiechy gdy wspomniałam o planach związanych z medycyną, wypytywanie o ewentualnych mężczyzn w moim życiu, zapadającą wiele razy niezręczną ciszę. Cóż, nie ma to jak rodzina.

Nie bardzo dociera do mnie w tej chwili że w maju mam maturę. Moja matka za to zaczyna się zaopatrywać w leki uspokajające, kolekcjonuje mi również powoli wyprawkę na studia (kolorowe ręczniki, pościel, nowa suszarka, nowe żelazko i inne tego typu pierdoły). Według mnie to dosyć pochopne działanie, bo jeszcze mogę się nie dostać, i skończyć za ladą w śmierdzącym McDonaldzie. Obecnie mam tak jakby to wszystko gdzieś, popijam sobie krwawą mery, czytam książki, oglądam filmy.
I mam absolutną obsesję na punkcie piosenki “Everyday people” zespołu Sly & the family stone.