ani jednego więcej wpisu tutaj.
nowy dom:
http://brieflyshaking.wordpress.com/

W każdej książce potrafię znaleźć cytat o sobie.

Czarująca dziewczyna. I trochę niezrównoważona psychicznie.

-Haruki Murakami “Tańcz, tańcz, tańcz”

Co jakiś czas mam coś takiego, powraca do mnie ta nieodparta chęć usunięcia wszystkich rozmów z przeszłości, pozbycia się wspomnień, zostawienia tego całego bajzlu za sobą, zrobienia całkowitej  czystki w moim życiu, przeprowadzenia rewolucji, zapomnienia tej osoby, którą kiedyś byłam, i którą częściowo nadal jestem. Więc kasuję archiwum gg, usuwam maile, przeprowadzam dokładny przegląd swoich rzeczy, wyrzucając wszystko przypominające mi wydarzenia, rozmowy i ludzi, o których chcę zapomnieć.

Ale nie dam rady usunąć wszystkiego, wypowiedziane przeze mnie słowa mimo wszystkich moich wysiłków zostaną w pamięci osób, do których były skierowane.
To zupełnie tak jakbym miała gumkę do ścierania, wymazywała to co zostało napisane ołówkiem, ale to co pochopnie, nie przemyśliwszy tego wcześniej zapisałam długopisem zostanie już na zawsze. I myślę sobie “kurwa mać, trzeba było wyposażyć się w korektor”, ale taki magic pen niestety nie istnieje. Damn it. I chociaż tak chcę uciec z miejsca w którym stoję, to nie wiem dokąd, bo nie istnieje miejsce, w którym chciałabym być.

Ale muszę przenieść się na inny, nowy blog. To wiem na pewno. Dlatego, że część tych wszystkich postów napisała gówniara, która ponad rok temu zapragnęła mieć swój blogasek, i którą od jakiegoś czasu już nie jestem. Jestem kimś innym. I to nie jest moje miejsce.

Kiedy tak sobie piszę o tym całym zapominaniu, przypomina mi się ten film.

Wakacje nareszcie się dla mnie zaczęły, zaczęły się tak bardzo że bardziej już się zacząć nie mogą, i to cholernie przykre, że dla mnie będą trwały tylko trzy tygodnie, tylko dlatego że wcześniej nie było żadnego bodźca, który rozbudziłby mnie z zimowego snu.

Rodzinne sprawy powoli składają się do kupy, po kawałku. Jednak nie stał się żaden cud i nagle nie zasiało się w moim oziębłym serduszku ziarenko miłości do rodzinnego ciepełka, to się raczej nigdy nie stanie. No, może w następnym życiu.

Najgorszy moment podczas tego uroczego, pełnego uprzejmości i sztywniactwa rodzinnego spotkania był wtedy gdy spytali “a co tam u ciebie słychać Kasieńko?” a ja przecież nie mam nic do powiedzenia na ten temat, oprócz “a nic, do szkoły chodzę” (bądź “czasem w obawie przed śmiercią z nudów idę się napić wódki”), po czym posyłam przepraszający uśmiech typu “wybaczcie mi, że jestem nikim”. Oczywiście musiałam znieść także pogaduszki o maturze, studiach, kpiące uśmiechy gdy wspomniałam o planach związanych z medycyną, wypytywanie o ewentualnych mężczyzn w moim życiu, zapadającą wiele razy niezręczną ciszę. Cóż, nie ma to jak rodzina.

Nie bardzo dociera do mnie w tej chwili że w maju mam maturę. Moja matka za to zaczyna się zaopatrywać w leki uspokajające, kolekcjonuje mi również powoli wyprawkę na studia (kolorowe ręczniki, pościel, nowa suszarka, nowe żelazko i inne tego typu pierdoły). Według mnie to dosyć pochopne działanie, bo jeszcze mogę się nie dostać, i skończyć za ladą w śmierdzącym McDonaldzie. Obecnie mam tak jakby to wszystko gdzieś, popijam sobie krwawą mery, czytam książki, oglądam filmy.
I mam absolutną obsesję na punkcie piosenki “Everyday people” zespołu Sly & the family stone.

Nie zauważyłam jeszcze tego, że jest środek lata. I nie posiadam obecnie ani krztyny chęci żeby w jakiś sposób sprawić, iż lato w końcu dla mnie nadejdzie. Miałam zamiar opalać się na podwórku, po to żeby chociaż móc udawać przed ludźmi, że byłam na wakacjach, ale jestem zbyt leniwa aby ruszyć swój chudy tyłek w innym celu niż wędrówka po jedzenie do kuchni.

Oprócz tego mam remont w domu i niedługo zacznę mieć haluny od wdychania smrodu farby.

Wakacje, jak to wakacje, mają w zwyczaju skłaniać rodzinę, której nie widziało się parę ładnych lat na oczy (i jest się z tego powodu bardzo szczęśliwym), do zapraszania swojej dawno nie widzianej rodziny (w tym przypadku mnie) na spotkania integrujące obydwie wyżej wymienione rodziny, nie zwracając uwagi na to, czy druga rodzina, chce widzieć tą pierwszą czy nie.

Więzy krwi to bardzo brutalnie zobowiązująca rzecz, zmuszająca nas do widywania osób, których obecności w naszym życiu nie możemy znieść, i które najchętniej wyrzucilibyśmy jakimś cudownym rodzajem amnezji wybiórczej ze swojego umysłu.
I te więzy krwi, zmuszające nas do widywania tych strasznych osób, są również powodem tego, iż te osoby zmuszają nas do odwiedzania grobów naszych zmarłych krewnych, za którymi w ogóle nie tęsknimy, i których śmierć wręcz przyjęliśmy z ulgą.

Może to bardzo złe myślenie, i uznacie mnie za materialistkę, ale próbuję pocieszać się tym, że może z okazji mojej tegorocznej osiemnastki dostanę chociaż od nich trochę kasy za ten pokaz aktorstwa, który będę musiała dawać przez kilka dni, obejmujący sztuczny uśmiech, udawaną radość, i smutek na twarzy w momencie wspominania przez kogoś owego zmarłego członka rodziny, którego śmierć przyjęłam z ulgą.

I tęsknię za normalną rodziną. Zwyczajną, wesołą rodziną, przesiadującą razem w ogrodzie przy grillu.

Wokół mnie jest cicho, spokojnie i leniwie. Rozgrzane lipcowym słońcem powietrze zdaje się być tak gęste, że przedzieranie się przez nie jest dla mnie wręcz męczące. Wyczekuję deszczu, zwykłego, letniego, ciepłego deszczu, bez piorunów, błysków i czarno-granatowych chmur w pakiecie gratis.

Chodzę po moim mieście, bez wyrzutów sumienia wydaję pieniądze na książki i biżuterię, za to kupienie sobie czegoś do ubrania to już dużo trudniejsza sprawa, bo przecież na co mi nowe ciuchy, szkoda pieniędzy, nie ważne, że nie posiadam żadnego przyzwoitego odzienia na lato i zapierdzielam w dżinsach w drugie z kolei wakacje, ja przecież wcale nie potrzebuję nowych ciuchów.

Chociaż spędzam te wakacje w dusznym i nagrzanym mieście O., podczas gdy wszyscy moi znajomi zwiedzają świat, bądź też upijają się w towarzystwie przystojnych opalonych mężczyzn i roznegliżowanych dziewcząt na mazurach(w zasadzie to pewnie upijają się w towarzystwie pryszczatych, nastoletnich matołów, ale wolę inaczej to sobie wyobrażać), to niespecjalnie jakoś za nimi tęsknię. Jest mi dobrze. Głośno się śmieję, czuję się ładna, czuję się interesująca.

Obserwowałam dzisiaj dwie, prześliczne, radosne, małe dziewczynki w różowych, maleńkich sukieneczkach, biegające po deptaku, i myślałam sobie, że ja już chyba nigdy w życiu nie będę tak szczęśliwa i zadowolona z życia jak one. Za dużo skłonności do autodestrukcji i dramatyzowania w mojej głowie, za dużo.

Mój czerwiec ‘09 ma intensywny zapach truskawek przesycony alkoholowym aromatem. Przypadł mi do gustu ten zapach.
Głównymi składowymi czerwca ‘09 są: wódka finlandia o smaku limonki, soundtrack z “Garden state”, “Muzykofilia” Olivera Sacks’a, “Sabrina, nastoletnia czarownica”, wszechobecne truskawki, zielona herbata oraz przeogromne ilości cudownej, błogiej bezczynności.

Głównym moim wakacyjnym zajęciem jest leżenie na łóżku z jednoczesnym wgapianiem się w sufit i słuchaniem muzyki. Czasem jeszcze macham przy tym nóżką. To aż trzy czynności na raz, nie lada wysiłek. W ramach urozmaicenia przesiaduję przed telewizorem oglądając codziennie rano wszystkie seriale na Polsacie z “Sabriną, nastoletnią czarownicą”, jako główny punkt programu, na który wyczekuję z niecierpliwością.

I jest mi tak dobrze z samą sobą jak jeszcze nigdy. Nie wiem czy to zasługa mojej nowej kwiatowej tuniki, czy granatowego lakieru do paznokci, dzięki któremu czuję się jak cholerna czarodziejka z Merkurego i mam ochotę krzyczeć :”potęgo Merkurego, działaj!”*, i szczerze mówiąc, mam to gdzieś, ale to jest chyba jakiś etap przełomowy w osiągnięciu samoakceptacji, której brak okropnie mnie od jakiegoś czasu uwiera. Bo jeśli zaczyna się myśleć “jak to zajebiście, że urodziłam się babą i mogę nosić takie zajefajne tuniczki i malować sobie pazury” zamiast mojego głównego hasła “nienawidzę swojego życia”, to chyba jest jakiś przełom. Tak sądzę.

I ustawiłam sobie to genialne zdjęcie Mer i Cristiny na tapetę, aby przypominało mi do czego dążę, i kim chcę być, ale w tym momencie mojego życia chcę się nudzić.

Chcę tylko się nudzić. I potęgować w sobie uczucie zajebistości.

* “Czarodziejka z księżyca”;)

Uwielbiam “Pogo” Świetlików głównie za to, że występuje w nim moja data urodzenia, i w dodatku jest tam nazwana jaśniejszym momentem.

* * * * *

Mam nowy cel w życiu. W zasadzie nie różni się zbytnio od poprzedniego, zmienia tylko lokalizację, no i prestiż też zmienia. Cudownym zrządzeniem losu oraz niesamowicie zajebistym przypadkiem UJ zmienił zasady rekrutacji na kierunek lekarski. Na rok 2010/2011 wymagane są: rozszerzona biologia i chemia oraz matematyka na poziomie podstawowym. Jednym słowem: OJAPIERDOLE!

Jako, iż dostaję mdłości na myśl o zdawaniu fizyki na maturze wybieram najprostsze oraz najgenialniejsze wyjście z możliwych: nie zdaję jej. Za to biorę się za matmę, co będzie banalnie proste, bo jestem na profilu mat-inf-ang(którego wybór od samego początku przeklinałam w duchu, a teraz zaczynam uważać za przebłysk geniuszu) no i matmę wpajają mi czasem po kilka godzin dzienne w nieszczęsnym drugimelo(jego wybór również przeklinałam, musiała mną wtedy kierować jakaś przegenialna intuicja, która pchnęła mnie do tego kroku, bez kitu, nie ma innej opcji).

Studiowanie w Krakowie, które do tej pory uważałam za całkowicie niemożliwe, jest teraz w zasięgu moich krótkich rączek. A marnowanie takich szans jak wiadomo, nie leży w mojej naturze, naturze człowieka chorobliwie ambitnego, co jak się uprze, to nawet ścianę przesunie. Więc po prostu: witaj Kraków, i tyle ;).

Chyba nigdy na widok tego zdania nie przestanie mi się pojawiać na twarzy wielki banan. Chociaż właściwie to nawet nie jest zdanie.
Postać mistrza jest tak urocza i pocieszna, że po prostu mnie rozbraja. Jego Suka, z którą chodzi na spacery po Plantach, jego przesiadywanie w Biurze, Dymie, Pięknym Psie i Zwisie, jego pachnące płyty, jego choinka stojąca parę miesięcy w domu i w ogóle jego wszystko. A niestety Jedenaście to już ostatnia powieść o przygodach mistrza <beczy>. I co ja teraz pocznę?

Nowa płyta placebo Battle for the sun już jest na moim dysku, już brzmi w moim pokoju, już nieustannie gra mi w głowie. Wiem, że brzydko jest być takim piratem, i ściągać płyty zespołów, które się bardzo kocha i szanuje, ale w końcu jutro dzień dziecka, chciałam sobie sama zrobić prezent. A do premiery już tylko tydzień. Jeszcze nie potrafię ocenić jak bardzo mi się owy album podoba.

I na litość boską, Brian, proszę cię, zetnij te włosy.

Nowa płyta Gaby Kulki jest dla mnie najlepszą formą terapii.

I już trochę mi lepiej, trochę głębiej oddycham, trochę częściej otwieram usta, aby przemówić, a nie tylko aby dostarczać mojemu organizmowi niezbędne do przetrwania substancje.

Przełom wiosny i lata to najgorszy moment na wpadanie w psychiczne doły. Wszyscy są tacy strasznie bright&shiny z powodu nadchodzących wakacji, że to dobija jeszcze bardziej.

Źle mi z tym, że ciągle zawodzę ważnych dla mnie ludzi, i chociaż wcale nie chcę tego robić, to i tak to robię, bo jestem tchórzem i inaczej nie potrafię.

Pierdolę w kółko o tym samym. Jakie to przykre.

Gdybym był kopertą – zawierałbym nakaz eksmisji
Gdybym był chlebem – w środku zakalec miałbym
Gdybym wódką – pewnie byłbym chrzczony
Przez nieznanych ojców na obcym bazarze

Gdybym był oknem – wychodziłbym na ścianę
Gdybym był zegarem – to uparcie stałbym
Gdybym był żelazkiem – pewnie duszę miałbym
Lepszą od własnej duszy, bo gorącą czasem

Towary zastępcze “Piosenka potencjalna”

Nawet moja nauczycielka, do której chodzę na korki z biologii zaczęła martwić się o moje życie towarzyskie. I wszyscy mi powtarzają: “daj se spokój dziewczyno, po co tak harować, daruj sobie, możesz robić coś innego, zacznij wychodzić do ludzi zamiast w kółko zakuwać jakieś pierdoły”. Nie mogę robić nic innego. Nie mogę. Z dziwnych, nawet dla mnie niezrozumiałych powodów nie chcę robić nic innego. I chyba ten bezsensowny pociąg do medycyny ludzie nazywają powołaniem. Inni (ci mądrzejsi) nazywają to głupotą, i z nimi bardziej się zgadzam.

Kiedy moi beznadziejni znajomi stawiają za aktualny cel swojego życia imprezy, randki z kretynami i kupowanie coraz to nowych, nieprzydatnych do niczego ciuchów w krzykliwych kolorach, ja już denerwuję się myśląc o aktualnym celu mojego życia: maturze. Czasami bardzo mi żal siebie, bo taka biedna, żałosna sierotka ze mnie będzie za rok. Będę ziewać z otwartymi ustami na sześciu godzinach matmy tygodniowo, urywać się z wf-u(jak zawsze), jeść bardzo dużo, bo jak się uczę, to jem bez opamiętania, czytać tylko lektury, bo na inne książki czasu brak, Grey’s Anatomy i House’a pewnie też przestanę oglądać. O borze tucholski, co za śmierdzące gówno ja sama sobie i dla siebie szykuję. Kiedy to sobie wyobrażam, mam ogromną ochotę zacząć napierdalać głową w ścianę.

I nie potrafię pisać o niczym innym, nie potrafię, bo kiedy mam ochotę poskładać jakieś inne moje myśli w sensowne  zdania, to mi nie wychodzi, a czasem wręcz gdy siadam do komputera to nie mam żadnych myśli. Poważnie, czasami po prostu nie mam myśli. I już zaczynam być żałosną, ziewającą sierotką, na którą wszyscy patrzą z politowaniem. Przemęczona jestem. I mam już dosyć, zwyczajnie dosyć tego, że codziennie muszę wstać z łóżka, funkcjonować, i jeszcze udawać, że nie jestem martwa. Żeby się jeszcze dobić pójdę sobie w przyszłym tygodniu do kina na jakiś film do płaczu.